Is This the End of Biological Humanity?
Transhumanism represents the quest of humans to transcend their biological limitations and continue their own evolution by taking advantage of technological developments. This idea believes that the development of artificial intelligence (AI) will play a central role in the future of humans. From this perspective, this article examines the question of whether the transhumanist perception that emerged under the influence of AI will bring about the end of biological humanity. The increasing capabilities of AI have brought about a radical questioning of what human selfhood and identity mean. AI has the potential to surpass the decision-making, learning and problem-solving capacities known as human metacognitive processes. In this context, transhumanist thought is seen as the next evolutionary step of humanity for humanity. However, there is a growing belief that this evolutionary leap also brings with it the risk of the disappearance of biological humans. This article examines this process from two fundamental perspectives: First, the rise of technological entities that can replace the physical existence of biological humans; and second, the situation where human consciousness becomes independent of biological beings through the transfer of human consciousness to digital environments.
- Alberts, B., & Alexander, J. (2014). Molecular Biology of the Cell. Garland Science.
- Avcıoğlu, G. Ş. (2017). Emek, sibernetik ve toplum. Selçuk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 37, 515-518.
- Bacon, F. (1999). Novum Organum, Tabiatın Yorumu Ve İnsan Alemi Hakkında Özlü Sözler. (Çev. Sema Önal Akkaş) Doruk Yayınları.
- Birgül, O. G. (2024a). On Disclosedness As The Primordial Phenomenon Of Truth In Heidegger. FLSF Felsefe Ve Sosyal Bilimler Dergisi, 37, 45-60.
- Birgül, O. G. (2024b). Revisiting Evolutionary Naturalism: Challenging Misconceptions and Embracing interactionism. Temaşa Felsefe Dergisi, 21, 218-228.
- Boscher, S., & Cavrak, T. (2019). Symbiotic Autonomous Systems White Paper III. digitalreality.ieee.org.
- Bostrom, N. (2005). A History of Transhumanist Thought. Journal of Evolution and Technology, 1(14).
- Bostrom, N. (2014). Superintelligence: Paths, Dangers, Strategies. Oxford University Press.
- Bostrom, N., & Sandberg, A. (2008). Cognitive Enhancement: Methods, Ethics, Regulatory Challenges. 15(3), 311-341.
- Can, S. (2022a). Transhümanizm ve İnancın Geleceği. Tezkire Yayınları.
- Can, S. (2022b). Transhümanizmin Ölümsülük İddiasının Kelâm İlminin Varlık Anlayışı Çerçevesinde Kritiği. Kader, 20(2), 605-625.
- Cevizci, A. (2016). 17. Yüzyıl Felsefe Tarihi. Say Yayınları.
- Çelebi, E. (2020). Değer Kavramına İlişkin Kökensel Bir Çözümleme Denemesi. İnönü Üniversitesi Kültür Ve Sanat Dergisi, 6(2), 183-188.
- Çelebi, E., & Gültekin, A. (2020). Ontolojik Sınırların Belirsizliği: Yapay Zeka, Mit Ve Her (Aşk) Filmi Üzerinden Bir Değerlendirme. İnönü Üniversitesi Kültür Ve Sanat Dergisi, 6(1), 40-46.
- Dağ, A. (2020a). İnansız Dünya Transhümanizm. Ketebe Yayınları.
- Dağ, A. (2020b). Tanshümanizm: İnsanın ve Dünyanın Dönüşümü. Elis Yayınları,.
- Darwin, C. (2011). The Origin of Species. William Collins.
- Demircan, K. (2016). Aşkın İnsan Üstün İnsana Karşı. https://khosann.com. https://khosann.com/askin-insan-ustun-insana-karsi/
- Duralı, T. Ş. (2011). Canlılar Bilimi ve Evrim Sorununun Teşrihi. Sosyoloji Dergisi, 22, 455-471.
- Francesca, F. (2019). Philosophical Posthumanism. London: Bloomsbury Academic.
- Fuller, S. (2011). Humanity 2.0: What It Means to Be Human Past, Present and Future. Palgrave Macmillan.
- Günay, İ. E. (2023). Transhümanizm: İnsan Simülakrın Sonu. Mevzu: Sosyal Bilimler Dergisi, 10, 207-235.
- Güvenç, B. (2020). İnsan ve Kültür. Boyut Yayın Grubu.
- Habermas, J. (2003). The Future of Human Nature. Polity Press.
- Haldane, J. B. S. (1924). Daedalus: Or, Science and the future. E. P. Dutton.
- Harari, Y. N. (2016). Homo Deus: A Brief History of Tomorrow. Harper.
- Hayles, N. K. (1999). How We Became Posthuman: Virtual Bodies in Cybernetics, Literature, and Informatics. University of Chicago Press.
- Huxley, J. (1957). New Bottles for New Wine. Chatto & Windus.
- Işık, K. (1988). Biyoteknolojinin Ormancılıktaki Yeri Ve Önemi. Orman Mühendisliği Dergisi, 75(9), 2-7.
- Kass, L. (2002). Life, Liberty, and the Defense of Dignity: The Challenge for Bioethics. Encounter Books.
- Kurzweil, R. (2005). The Singularity Is Near: When Humans Transcend Biology. Viking.
- Marshall, G. (2000). Sosyoloji Sözlüğü. Bilim Sanat Yayınları.
- Max More, & More, N. V. (2013). The Transhumanist Reader: Classical and Contemporary Essays on the Science, Technology, and Philosophy of the Human Future. Wiley-Blackwell.
- Özcan, M. (2015). Erkek akıl. Ayrıntı Yayınları.
- Özizler, H. (2024). Yapay Zekânın Faydaları Ve Zararları Üzerine Bir Değerlendirme. International Journal of Social and Humanities Sciences Research, 11(104), 336-348.
- Pilsch, A. (2017). Transhumanısm: Evolutionary Futurism and the Human Technologies of Utopia. University of Minnesota Press.
- Rose, N. (2007). The Politics of Life Itself: Biomedicine, Power, and Subjectivity in the Twenty-First Century. Princeton University Press.
- Rosi, B. (2013). The Posthuman. Cambridge: Polity Press.
- Savulescu, J. (2009). Genetic Enhancement: The Future of Human Evolution. British Medical Journal, 338, 178-180.
- Shelley, M. (1818). Frankenstein; or The Modern Prometheus. Lackington, Hughes, Harding, Mavor & Jones.
- Soysal, T. (2021). CRISPR Genom Düzenleme Teknolojileri: Patentlenebilirlikleri Ve Covid-19 Salgınında Kullanımı. Adalet Dergisi, 1(66), 227-292.
- Şenel, A. (1995). Tek Nedencilik, indirgemecilik ve Biyolojizm. Bilim ve Ütopya, 15, 8-10.
- Türk, H. (2000). Biyolojik Evrim Kültürel Evrim İlişkisi İndirgemeci Olmayan Bir Yaklaşımla. Türk Arkeoloji Ve Etnografya Dergisi, 71, 37-44.
- Vita-More, N. (2011). Introduction to H+: Transhumanism Answers Its Critics in Metanexus.
- Wiener, N. (1948). Cybernetics: Or Control and Communication in the Animal and the Machine. Hermann & Cie.