An Investigation on Aristotle's Rhetoric: Political Rhetoric, Elements and Persuasion Styles
Although thinkers before Aristotle saw rhetoric as a form of speech that helps to activate only emotions of audience, Aristotle mentions three different types of rhetoric as political, legal, and ceremonial, and structures the political rhetoric we examine in this research as an art consisting of three elements as subject, speaker, and audience, and three persuasion styles as reasoning, character of speaker, and emotional state of audience. As he structured it, political rhetoric is a reasoning-centered process. This reasoning centeredness makes political rhetoric an art sensitive to public interest and virtue rather than individual interest. We claim that from this structuring it is possible to obtain important clues not only about what a reasonable political persuasion attempt should be like, but also about how to protect oneself from the manipulations of malicious politicians who try to manipulate the audience only with character impressions and emotional provocations in cases where reasoning and giving evidence are possible.
- Akbay, Y. E. (2021). Platon ve Aristoteles’te Varlık, Dil ve Düşünce Bağlamında Kavramlar. Sonçağ.
- Aristoteles. (1998). Nikomakhos’a Etik. Ayraç Yayınevi.
- Aristoteles. (2017). Politika. Pinhan Yayıncılık.
- Aristoteles. (2019). Sofistçe Çürütmeler. Pinhan Yayıncılık.
- Aristoteles. (2021). Atinalıların Devleti. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- Aristoteles. (2022a). Poetika. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- Aristoteles. (2022b). Retorik. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- Aristotle. (1991). Problems. İçinde J. Barnes (Ed.), The Complete Works of Aristotle (C. 2). Princeton University Press.
- Bora, M. (2020). Koşmayan Ayakkabılar Hakkında Heideggerci Bir Soruşturma. Medeniyet ve Toplum Dergisi, 4(1), 43-55.
- Braet, A. C. (1992). Ethos, Pathos and Logos in Aristotle’s Rhetoric: A Re-Examination. Argumentation, 6, 307-320.
- Clayton, E. W. (2004). The Audience for Aristotle’s Rhetoric. A Journal of the History of Rhetoric, 22(2), 183-203.
- Çörekçioğlu, H. (2009). Aristoteles’in Retorik Teorisi: Politik Yaşamı Savunmak. Felsefe Dünyası, 2(50), 161-183.
- Dürüşken, Ç. (2001). Roma’da Rhetorica Eğitimi. Arkeoloji ve Sanat Yayınları.
- Fârâbî. (2019). Kitâbu’l-Makûlât ve Kitâbu’l-Hatâbe. Klasik Yayınları.
- Kennedy, G. A. (1994). A New History of Classical Rhetoric. Princeton Univesty Pess.
- Kundakçı, D. (2020). Platon ve Demokrasi. İçinde İ. Serin (Ed.), Demokrasi Felsefesi (ss. 27-72). Sosyal Yayınlar.
- London, A. J. (2000). Amenable to Reason: Aristotle’s Rhetoric and the Moral Psychology of Practical Ethics. Kennedy Institute of Ethics Journal, 10(4), 287-305.
- Molacı, M. (2018). Aristoteles’in Etik Görüşü. Medeniyet ve Toplum Dergisi, 2(1), 37-57.
- Özdağ, M. S. (2023). Terörle Mücadele Kanunu Bağlamında İfade Hürriyeti ve Propaganda Kavramları Üzerine Değerlendirmeler. Necmettin Erbakan Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 6(2), 491-529.
- Plato. (1997). Menexenus. İçinde J. M. Cooper (Ed.), Plato Complete Works. Hackett Publishing Company.
- Platon. (2022). Gorgias. Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
- Stucki, I., & Sager, F. (2018). Aristotelian Framing: Logos, Ethos, Pathos and The Use of Evidence in Policy Frames. Policy Sci, 373-385.
- Yağanak, E. (2020). Hobbes’ta Bir Egemenlik Biçimi Olarak Monarşinin Temellendirilmesi. İçinde İ. Serin (Ed.), Demokrasi Felsefesi (ss. 121-156). Sosyal Yayınlar.
- Yeşil, M. (2022a). Toulmin’in Argüman Modeli. Beytulhikme An International Journal of Philosophy, 12(1), 261-296.
- Yeşil, M. (2022b). Toulmin’in Kıyas Eleştirisi Üzerine Bir İnceleme. SEFAD, 48, 295-308.
- Yeşil, M. (2024). Eleştirel Düşünme ve Akıl Yürütme. NEU Press.