AccScience Publishing / BIJP / Volume 11 / Issue 2 / DOI: 10.18491/beytulhikme.1811
Submit to BIJP
Cite this article
9
Views
Related Info Links
Google Scholar
More by Authors Links
Burhan Köroğlu
Journal Browser
Volume | Year
Issue
Search
Forthcoming Issue
Current Issue
View All
News and Announcements
View All
RESEARCH ARTICLE

Al-Kindi's Method in Reconciling Religion and Philosophy: Background and Concepts

Burhan Köroğlu1
Show Less
1 İbn Haldun Üniversitesi, İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi, Felsefe Bölümü 34480, İstanbul , Turkey
BIJP 2021, 11(2), 895–928; https://doi.org/10.18491/beytulhikme.1811
Received: 10 April 2021 | Published online: 30 June 2021
© 2021 by the Authors. This article is an open access article distributed under the terms and conditions of the Creative Commons Attribution -Noncommercial 4.0 International License (CC-by the license) ( https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0/ )
Download PDF
XML
Cite
Abstract

This article aims to outline al-Kindi's contribution in reconciling the disciplines of religion and philosophy, a perennial concern that has shaped the character of the tradition of Islamic philosophy since his time. The article's central thesis demonstrates that al-Kindi devoted a significant amount of attention to attempting to reconcile religion and philosophy by actively using the rich scientific and philosophical heritage before him. He used his scientific knowledge from astronomy, mathematics, and physics to the greatest possible extent to preserve the internal consistency of his philosophy on the one hand and construct a sophisticated philosophical system that does not force creedal acceptance on the other. The main axis of the article concerns the notions of God's oneness, the creation of the universe, function of celestial bodies, source of the soul and its fate after leaving the body – which, in particular, forms the bedrock of al-Kindi's thesis of reconciliation. While engaging in the aforementioned points of discussion, we have tried to show that although al-Kindi benefited from the rich philosophical accumulation of former scientific traditions, as well as from the concepts, theories and methods of Pythagoreanism, Plato, Aristotle, New Pythagoreanism and Neo-Platonism in enriching his system, he always tried to harmonize his philosophy with Islamic Creed.

Keywords
God
creation
emanation
creation ex nihilo
first cause
soul
NeoPlatonism.
References
  1. Afîfî, E. (2000). Müslümanların Logos Nazariyeleri. İslam Düşüncesi Üzerine Makaleler. (trc. E. Demirli), İstanbul: İz Yayıncılık, 61-107.
  2. Aristoteles. (1997). Fizik. (Çev. Saffet Babür). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
  3. Aristoteles. (1985). Metafizik, 2 cilt, (Çev. Ahmet Arslan). İzmir: Ege Üniversitesi Basımevi.
  4. Aristotle. (1924). Metaphysics. (Trans. W. D. Ross). The Works of Aristotle, vol. XIV. (Ed. W. D. Ross). London: Oxford University Press.
  5. Armstrong, A. H. (1940). The Architecture of the Intelligible Universe in The Philosophy of Plotinus. Cambridge: Cambridge University Press.
  6. Atiyeh, G. N. (1985). al-Kindî: The Philosopher of the Arabs. Islamabad: Islamic Research Institute.
  7. Bedevî, A. (1983). Resâilu felsefiyye li’l-Kindî ve’l-Fârâbî ve İbn Bacce ve İbn Adiyy. Kuveyt: Dâru’l-meârif.
  8. Beydun, A. (1980). Memleketü’ş-şerri ve’l-meliku’t-tembel. Mecelletü’l-Fikri’l-Arabî Ma’hedu’l-İnmâi’l-Arabî, sayı:15. Sayfa?
  9. Beyhakî, Z. (1946). Târîhu hükemâ’il-İslâm (Tetimme-i sivâni’l-hikme), (nşr. Muhammed Kürd Ali). Dımaşk,  Mecmau’l-ilmiyyi’l-arabi.
  10. CAG (1921) Ancient Commentators on Aristotle (The Commentaria in Aristotelem Graeca), IV, 3, Ammonius, Commentary on Porphyry’s Isagoge (or ‘Five Voices’), ed. A. Busse, 1891.
  11. Çelebi, İ. (2009) Sıfat. DİA 37, s 100-106, İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  12. Davidson, H. A. (1987) Proofs for Eternity, Creation and the Existence of God in Medieval Islamic Philosophy and Jewish Philosophy. New York- Oxford: Oxford University Press. 
  13. De Boer, T.J. (1960). İslâmda Felsefe Tarihi, (çev. Yaşar Kutluay). Balkanoğlu Matbaacılık,  Ankara.
  14. el-Endelüsî, S. (2014). Tabakâtu’l-ümem, metin ve çeviri: Ramazan Şeşen, Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı. İstanbul.
  15. Endress, G. (1997) The Circle of Kindî: Early Arabic Translations from the Greek and the Rise of Islamic Philosophy. Ancient Tradition in Christian and Islamic Hellenism. (ed. G. Endress ve Remke Kruk). CNWS Publications, Vol. 50, Leiden.
  16. Fahri, M. (1987).  İslam Felsefesi Tarihi. (çev. K. Turhan). İstanbul: İklim Yayınları.
  17. Festugiere, A. J. (1945-54). Corpus Hermeticum, IV. Paris: Les belles lettres.
  18. Frank, T. Z. (1975). Al-Kindi’s Book of Definitions: Its Place in Arabic Definition Literature. Basılmamış Doktora Tezi, Universty of Yale.
  19. İbn Cülcül. (1955). Tabakâtü’l-etıbbâ ve’l-hükemâ, (nşr. F. Reşid). Institut Français d’Archeologie Orientale, Kahire.
  20. İbn Ebî Useybia. (tsz). Kitâbu uyûni’l-enbâ fî tabakâti’l-etibba, (nşr. N. Rıza). Beyrut: Dâru mektebeti’l-hayât.
  21. İbn Hazm. (1983). er-Redd ale’l-Kindiyyi’l-feylesof. Resâilu İbn Hazm el-Endelusi, IV. (nşr. İ. Abbas). Beyrut: el-Müessesetü’l- arabiyye li’d-dirâsât ve’n-neşr.
  22. İbnü’l-Kıftî, C. (1903). İhbâru’l-ulemâ bi ahbâri’l-hukema. (nşr. J. Lippert). Leipzig. Dieterich'sche Verlagsbuchhandlung.
  23. İbnü’n-Nedîm. (1871). el-Fihrist, (nşr. Gustav Flügel). Beyrut: Mektebetü’l-hayyât.
  24. İlhan, A. (1991).  Aslah. DİA, III, İstanbul.
  25. Ivry, A. L. (1972). “Al-Kindî as Philosopher; the Aristotelian and Neoplatonic Dimensions”, Islamic Philosophy and The Classical Tradition (ed. S.M. Stern, A. Hourani, V. Brown). Oxford: Cassirer Publishing House. 117-139.
  26. Ivry, A. L. (1974). (nşr. ve trc.) Al-Kindi’s Metaphysics: On First Philosophy, Albany: State University of New York Press.
  27. Karlığa, B. (1979).  İslam Kaynakları ve Filozofları Işığında Pythagoras ve Presokratik Filozoflar, Basılmamış Doktora Tezi, İstanbul: İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi.
  28. Kaya, M. (2002). Kindî: Felsefi Risaleler, (çev. ve inc. M. Kaya). İstanbul: Klasik Yayınları, 3-138.
  29. Köroğlu, B. (2001). İslam Kaynakları Işığında Yeni Platoncu Felsefe, Basılmamış Doktora Tezi, İstanbul: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  30. Kindî.  (1950). Resâilu’l-Kindî el-Felsefiyye, (nşr. Muhammed Abdulhâdî Ebû Rîde). Kahire: Dâru’l-fikri’l-Arabî.
  31. Kindî. (1953). Resâilu’l-Kindî el-Felsefiyye, II. (nşr. Muhammed Abdulhâdî Ebû Rîde). Kahire: Dâru’l-fikri’l-Arabî.
  32. Kindî. (2002a). İlk Felsefe Üzerine. Kindî Felsefî Risâleler. (Çev. M. Kaya). İstanbul: Klasik Yayınları, 139-183.
  33. Kindî. (2002b). Akıl Üzerine. Kindî Felsefî Risâleler. (Çev. M. Kaya). İstanbul: Klasik Yayınları, 259-261.
  34. Kindî. (2002c). Gerçek ve Mecâzî Etkin Üzerine. Kindî Felsefî Risâleler. (Çev. M. Kaya). İstanbul: Klasik Yayınları, 197-198.
  35. Kindî. (2002d). Tarifler Üzerine. Kindî Felsefî Risâleler. (Çev. M. Kaya). İstanbul: Klasik Yayınları, 184-198.
  36. Kindî. (2002e). Allah’ın Birliği ve Âlemin Sonluluğu Üzerine. Kindî Felsefî Risâleler. (Çev. M. Kaya). İstanbul: Klasik Yayınları, 207-211.
  37. Kindî. (2002f). Aristoteles’in Kitaplarının Sayısı Üzerine. Kindî Felsefî Risâleler. (Çev. M. Kaya). İstanbul: Klasik Yayınları, 363-277.
  38. Kindî. (2002g). Oluş ve Bozuluşun Yakın Etkin Sebebi Üzerine.  Kindî Felsefî Risâleler. (Çev. M. Kaya). İstanbul: Klasik Yayınları, 214-227.
  39. Kindî. (2002h). Göklerin Allah’a Secde ve İtaat Edişi Üzerine. Kindî Felsefî Risâleler. (Çev. M. Kaya). İstanbul: Klasik Yayınları, 229-238.
  40. Kindî. (2002ı). Nefis Üzerine. Kindî Felsefî Risâleler. (Çev. M. Kaya). İstanbul: Klasik Yayınları, 243-247.
  41. Marmura, M. & Rist, J. (1963). Al-Kindi's discussion of divine Existence and Oneness. Medieval Studies. 25: 338-354.
  42. Netton, I. R. (1994). Allah Transcendent. Richmond: Curzon Press.
  43. Platon. (1985). Devlet. (trc. S. Eyüboğlu). İstanbul: Remzi Kitabevi.
  44. Plotinus. (1991).  The Enneads. (trc. Stephen Mac Kenna). Penguin Books, London. Routledge Encyclopedia of Philosophy, Version 1.0, London: Routledge.
  45. Proclos. (1977). El-Îzah fi’l-hayri’lmahz, el-Eflâtûniyye’l-muhdese inde’l-Arab içinde, nşr. Abdurrahman Bedevi,  Kuveyt: Vekâletü’l-matbûât.
  46. Eflûtîn (Plotinus). 1977, Esûlucya Aristotalis,  Eflûtîn inde’l-arab içinde, nşr. Abdurrahman Bedevi,  Kuveyt: Vekâletü’l-matbûât
  47. es-Sicistânî, Ebû Süleyman. (1974). Müntehabu Sıvâni’l-Hikme. (nşr. A. Bedevî) Tahran. Bünyâdi Ferhengî.
  48. Walzer, R. (1957). New Studies on al-Kindî. Oriens, X, no: 2, Leiden.
Share
Back to top
Beytulhikme An International Journal of Philosophy, Print ISSN: 1303-8303, Published by AccScience Publishing
We use cookies on our website to ensure you get the best experience.
Read more about our cookies here
Accept