Author :
Abstract
Bu makale, Herodot’un Tarih eserini olayların salt kaydını tutmaktan öte düşünsel bir açıklamaya dönüştüren bir inceleme olarak ele almaktadır. Çalışma açık kaynak eleştirisiyle desteklenen çok sesli anlatım, doğa ve insan işlerini kapsayan nedensel çözümleme ve kibir, talih ve töreye ilişkin etik soruları çerçeveleyen etnografik karşılaştırma olmak üzere üç temel katkıyı öne çıkarmaktadır. Bu bağlamda Herodot’un vizyonunun ahlaki ve evrensel boyutu vurgulanmakta, insan sorumluluğunun ilahi düzen ile kesiştiği gösterilmektedir. Herodot’u Hegel, Collingwood, Ricoeur, White ve Koselleck ile diyalog içinde konumlandıran bu makale, onun tarih yazımının özgürlük ve zorunluluk, yeniden canlandırma, anlatı zamanı, olay örgüsü ve deneyim ile beklenti arasındaki gerilim gibi modern tartışmaları nasıl öncelediğini ortaya koymaktadır. Bu temelde Herodot’un yalnızca tarihin babası değil, aynı zamanda tarih felsefesinin öncüsü olarak da değerlendirilebileceği savunulmaktadır.
Keywords
Abstract
This article approaches Herodotus’s Histories as an inquiry that transforms the mere recording of events into a reflective explanation. It highlights three concrete contributions: plural narration with explicit source criticism, causal analysis that spans natural and human affairs, and ethnographic comparison that frames ethical questions about hubris, fortune, and custom. In doing so, the article also underscores the moral and universal dimension of Herodotus’s vision, where human responsibility intersects with divine order. Placing Herodotus in dialogue with Hegel, Collingwood, Ricoeur, White, and Koselleck, the study shows how his practice anticipates modern concerns with freedom and necessity, reenactment, narrative time, emplotment, and the tension between experience and expectation. On this basis, it is argued that Herodotus can be regarded not only as the father of history but also as a precursor of the philosophy of history.
