Author :
Abstract
Bu makalede, analitik felsefenin yalnızca tanımsal belirsizliklerine değil, kendi içsel gerilimlerine de ışık tutmak amacıyla, Wittgenstein’ın Tractatus Logico-Philosophicus’u bu geleneğin hem kurucu hem de eleştirel eşiği olarak ele alınmaktadır. Analitik felsefeyi karakterize ettiği düşünülen dilsel analiz, mantıksal öncelik, anti-psikolojizm ve metafizik karşıtlığı tarihsel ve kavramsal çeşitlilikleri içinde tartışılırken, Tractatus’un, bu eğilimlerin en katı formülasyonu olduğu gösterilmektedir. Ancak bu katılık, aynı zamanda çözülmenin zeminidir: Wittgenstein’ın anlamı yalnızca olgusal düzleme hapseden dili, felsefeyi sessizlikle sınırlandırır. Böylece Tractatus, analitik geleneği dilin kesin sınırlarında kristalize ederken, aynı anda onu kendi suskunluğuna mahkûm eder. Bu yönüyle metin, yalnızca bir başlangıcı değil, analitik felsefenin kendi temellerini sarsan radikal bir eleştiriyi temsil eder.
Keywords
Abstract
In this article, Wittgenstein's Tractatus Logico-Philosophicus is examined as both the founding and critical threshold of the tradition of analytical philosophy, with the aim of elucidating not only its definitional ambiguities but also its internal tensions. While the linguistic analysis, logical priority, anti-psychologism, and metaphysical opposition that characterize analytical philosophy are discussed in their historical and conceptual diversity, the Tractatus is shown to be the most rigid formulation of these tendencies. However, this rigidity is also the basis for dissolution: Wittgenstein's language, which confines meaning solely to the factual realm, limits philosophy to silence. Thus, while the Tractatus crystallizes the analytic tradition within the precise boundaries of language, it simultaneously condemns it to its own silence. In this sense, the text represents not merely a beginning but a radical critique that undermines the very foundations of analytic philosophy.
