Author :
Abstract
Bu çalışma, yirminci yüzyıl felsefesinin iki önemli düşünürü olan Gabriel Marcel ile José Ortega y Gasset’in sevgi anlayışlarını karşılaştırmalı bir perspektiften incelemeyi amaçlamaktadır. Gabriel Marcel’e göre sevgi, ontolojik, metafizik ve teolojik boyutları olan varoluşsal bir yaşantıdır. Bu bağlamda sevgi, bireyin nesneleştirici ilişki biçimlerinin ötesine geçerek “biz” olma durumunda gerçekleşen, varoluşsal katılıma ve sadakate dayanan, tam anlamıyla kavramsallaştırılamayan bir “sır” niteliği taşır. Marcel için sevgi, sahip olmaya değil, olmaya yönelen; sadakat ve ontolojik bağlılıkla temellenen bir varoluş kipidir. Ortega ise sevgiyi yalnızca duygusal bir yaşantı olarak değil, insan varoluşunun merkezini etkileyen ve dönüştüren bir kendinden çıkış hareketi olarak ele alır. Ortega’ya göre sevgi, bireyin yaşam projesiyle yakından ilişkili olan, yönelimsel ve seçime dayalı bir edimdir. Bu yönüyle sevgi, onun felsefesinde ontolojik ve fenomenolojik bir çerçevede, insanın dünyayla ve başkalarıyla kurduğu dinamik ilişki biçimi olarak kavramsallaştırılır. Makalede, Marcel’in “sahip olmak–olmak” ayrımı çerçevesinde sevgiye atfettiği metafizik derinlik ile Ortega’nın yaşam felsefesi ve fenomenoloji temelli dinamik sevgi anlayışı karşılaştırmalı olarak ele alınmakta, her iki yaklaşımın kesişim ve ayrışma noktaları ortaya konulmaktadır. Çalışmanın özgün katkısı, Marcel ve Ortega’nın sevgi kavrayışlarını salt tematik bir karşılaştırmanın ötesine taşıyarak, sevgiyi varoluşsal bağlanma ile bireysel yaşam projesi arasındaki kesişim alanı olarak yeniden düşünmeyi önermesinde yatmaktadır.
Keywords
Abstract
This study aims to examine comparatively the conceptions of love developed by two major thinkers of twentieth-century philosophy, Gabriel Marcel and José Ortega y Gasset. According to Gabriel Marcel, love is an existential experience endowed with ontological, metaphysical, and theological dimensions. In this sense, love transcends objectifying modes of relation and unfolds within a “we” mode of being; it is grounded in existential participation and fidelity, and bears the character of a “mystery” that resists full conceptualization. Ortega y Gasset, by contrast, conceives love not merely as an emotional experience but as a movement of self-transcendence that affects and transforms the very center of human existence. For Ortega, love is a directional and choice-based act closely linked to the individual’s life project. From this perspective, love is conceptualized within an ontological and phenomenological framework as a dynamic mode of relation through which the human being engages with the world and with others. The original contribution of this study lies in moving beyond a purely thematic comparison of Marcel’s and Ortega’s views on love, and in proposing a rethinking of love as a tension-filled intersection between existential commitment and the individual life project.
