Author :
Abstract
David Hume Dinin Doğal Tarihi’nde dini fenomenlerin insan doğasındaki kökenini soruşturur. Bu soruşturma Hume’un düşüncesine özgü ironik bir yaklaşımla gerçekleştirilmiştir. Din gibi tartışmalı bir konuda ironinin özellikle skeptik bir filozof tarafından tercih edilmesi şaşırtıcı değildir; çünkü dinin doğası skeptik biri için ironik bir yaklaşımla ele alınmaya son derece uygundur. Hume’un dine ilişkin ironik yaklaşımı Hume araştırmacıları tarafından çoğunlukla Doğal Din Üzerine Diyaloglar adlı eseri merkeze alınarak incelenmiş olsa da ironinin Dinin Doğal Tarihi’nde de belirgin bir biçimde yer aldığı görülmektedir. Bununla birlikte literatürde Dinin Doğal Tarihi bağlamında ironinin kapsamlı bir şekilde ele alındığı çalışmalar oldukça azdır. Bu çalışma Hume’un Dinin Doğal Tarihi’nde doğal dini ve dini fenomenleri nasıl ironik bir şekilde ele aldığını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Burada ironi ile kast edilen alaycı, kışkırtıcı veya küçümseyici bir dilin kullanılması değildir; bunlar, ironinin birçok biçiminden yalnızca bazılarıdır. Çalışmanın temel iddiası Dinin Doğal Tarihi’ndeki ironinin sadece bir retorik araç olmadığını; daha ziyade Hume’un skeptisizminin temel bileşenlerinden biri olan felsefi bir tutum olduğunu vurgulamayı amaçlamaktadır.
Keywords
Abstract
David Hume, in The Natural History of Religion, investigates the origins of religious phenomena in human nature. This investigation is carried out through an ironic approach that is characteristic of Hume’s thought. In a controversial subject such as religion, it is not surprising that irony is particularly favored by a skeptical philosopher; for the nature of religion is especially well-suited to be addressed from an ironic perspective by a skeptic. Although Hume’s ironic approach to religion has mostly been studied by Hume scholars with a focus on the Dialogues Concerning Natural Religion, it is evident that irony is also prominently present in The Natural History of Religion. Nevertheless, there are very few studies in the literature that thoroughly examine irony in the context of The Natural History of Religion. This study aims to reveal how Hume addresses natural religion and religious phenomena in an ironic manner in The Natural History of Religion. By irony, what is meant here is not simply the use of sarcastic, provocative, or disparaging language; these are merely some among the many forms irony may take. The central claim of this study is that the irony in The Natural History of Religion is not merely a rhetorical device, but rather a philosophical attitude that constitutes one of the fundamental components of Hume’s skepticism.
