Author :
Abstract
Schopenhauer 19.yüzyıl düşünürü olmakla birlikte bu dönemin bakış açısından çok daha farklı sonuçlar üretmiştir. Schopenhauer her şeyden önce “aklı” birincil değil ikincil olarak nitelendirerek felsefe tarihindeki birçok görüşten ayrılır. Bu noktada onun temel ya da birincil dediği şey tüm evrene içkin olan “isteme” dir. “İsteme” kendisi hiçbir nedene izafe edilemeyen bir şey olarak Kant’ın “kendinde şey” dediği duruma karşılık gelmektedir. Akıl ancak idrak ile bu bilince giden yolda bir araç olarak işlev görür. Schopenhauer kavramlarla ya da kurallarla dünyanın ne olduğu sorusuna cevap bulamayacağımızı belirterek sahici felsefenin yolunu aydınlatan sanat ve ahlak alanını istemenin ifşasında insanın başarısı olarak görür. Fakat sanat ve ahlak alanında dünyanın ne olduğu hakikati her insanın ulaşabileceği bir kapasite değildir. Sanat alanında bu imkân dehanın bir kapasitesi iken; ahlakta istemenin reddiyesiyle bireyselliğin perdesini yırtan aziz insanın başarısıdır. Bu çalışma bu düşüncelerden hareketle, Schopenhauer’ın insanın dönüşümüne dair evrenin hakikati olan istemenin ifşasına giden yolda insanda bir imkân olarak gördüğü estetik tefekkür ve ahlaki kurtuluşu onun sanat ve ahlak anlayışından yola çıkarak bütünlüklü olarak ele almayı amaçlamaktadır.
Keywords
Abstract
Although Schopenhauer was a thinker of the 19th century, he produced conclusions that differed greatly from the perspective of this period. Above all, Schopenhauer diverges from many views in the history of philosophy by characterizing “reason” not as primary but as secondary. At this point, what he calls fundamental or primary is the “will,” which is immanent in the entire universe. The “will,” which is also the cause of the world of representations, corresponds to what Kant calls the “thing-in-itself,” as something that cannot itself be attributed to any cause. Reason functions only as a tool on the path leading to this consciousness through cognition. By stating that we cannot find an answer to the question of what the world is through concepts or rules, Schopenhauer regards the fields of art and morality, which illuminate the path of genuine philosophy, as the human achievement in the disclosure of the will. Yet the truth of what the world is in the spheres of art and morality is not a capacity that every human being can attain. While in the field of art this possibility is the capacity of genius, in morality it is the achievement of the saintly human being who tears apart the veil of individuality through the denial of the will. Based on these ideas, this study aims to examine holistically the aesthetic contemplation and moral salvation that Schopenhauer sees as a human possibility on the path to the disclosure of the will—the truth of the universe—within the framework of his understanding of art and morality.
