Author :
Abstract
Adaletin ve doğruluğun nasıl temellendirileceği sorusu, felsefe tarihindeki en tartışmalı konuların başında gelmektedir. Çünkü kültürün tüm işleyişini ve işlevini belirlemektedir. Bu soruları cevaplama çabalarını, kendisinden sonra büyük oranda kamuoyunu ikna edecek kuramı geliştiren Platon ile başlatmak mümkündür. Platon kendi doğruluk ve adalet anlayışlarını temel birkaç aksiyomun üzerine inşa etmiştir. Buna göre asıl varlık duyulurlar değil düşünülürlerdir; doğa mekanik değil teleolojik devinir; bütün parçaların toplamından büyüktür ve ruh ölümsüzdür. Bu makale, Platon’un ilgili diyalogları üzerinden bu aksiyomlara yönelik eleştirileri ve bu eleştirilerin nasıl karşılandığını açıklamaya çalışmaktadır.
Keywords
Abstract
The question of how justice and truth are to be founded is one of the most controversial issues in the history of philosophy. Because it determines the entire functioning and function of culture. It is possible to start the efforts to answer these questions with Plato, who developed the theory that would convince the public to a large extent after him. Plato built his own understanding of truth and justice on a few basic axioms. Accordingly, the real being is not the sensible, but the intellect; nature moves teleologically, not mechanically; the whole is greater than the sum of its parts, and the soul is immortal. This article tries to explain the criticisms directed at these axioms through Plato's relevant dialogues and how these criticisms were received.
