Author :
Abstract
Bu çalışma, modern terapötik kültürün yükselişini yalnızca sosyolojik bir dönüşüm olarak değil, iyiliğin normatif uyuma indirgenmesi olarak ele almaktadır. Günümüz terapötik söyleminde iyilik çoğunlukla denge, adaptasyon ve işlevsellik kategorileriyle tanımlanmakta; terapi ise bireyin mevcut toplumsal koşullarla çatışmasını azaltan bir düzenleme pratiğine dönüşmektedir. Bu yaklaşım, iyiliği sabit bir normatif referans çerçevesine bağlayarak varoluşsal boyutunu görünmez kılmaktadır. Makale, felsefi terapi geleneğini modern terapötik kültürden ayırarak iyiliğin ontolojik zeminini yeniden düşünmeyi amaçlamaktadır. Spinoza’nın kudret ontolojisi ve affect kuramı ile Deleuze’ün fark düşüncesi birlikte ele alınmakta; iyilik normatif uyumdan ziyade eyleme kudretinin artışı olarak yeniden tanımlanmaktadır. Bu çerçevede terapötik müdahale restoratif bir dengeleme modeli yerine karşılaşma ve kompozisyon modeli üzerinden kavramsallaştırılmaktadır. Çalışma, Türkiye’de henüz sınırlı olan terapötik felsefe tartışmalarına ontolojik düzlemde kavramsal bir katkı sunmayı hedeflemektedir.
Keywords
Abstract
This study approaches the rise of therapeutic culture not merely as a sociological transformation but as a reduction of well-being to normative adaptation. In contemporary therapeutic discourse, well-being is predominantly defined through balance, functionality, and resilience, while therapy functions as a regulatory practice that minimizes the individual’s conflict with prevailing social conditions. Such a framework confines well-being to normative stability and obscures its existential dimension. The article distinguishes philosophical therapy from modern therapeutic culture and reconsiders the ontological ground of well-being. Drawing on Spinoza’s ontology of power and theory of affects alongside Deleuze’s philosophy of difference, well-being is redefined not as adaptation but as an increase in the capacity to act. Within this perspective, therapeutic intervention is conceptualized not as a restorative model of equilibrium but as a model of encounter and composition. The study aims to contribute conceptually to emerging discussions on philosophical therapy in Turkey by proposing an ontological reconfiguration of well-being.
